Mauritius to taka destynacja, gdzie czekanie na ostatnią chwilę niestety się nie opłaca. Jeśli lubisz mieć wybór dobrych hoteli, sensowne ceny przelotu i nie chcesz mieszkać w „tym, co zostało”, to niestety zasada jest prosta: wypoczynek na Mauritiusie najlepiej rezerwować minimum 6 miesięcy wcześniej. A idealnie – między 9 a 6 miesięcy przed wylotem.
Marzycie o ślubie na Mauritiusie? Oto kilka podstawowych informacji, jak to zorganizować krok po kroku. A jeśli chcecie mieć pewność, że wszystko będzie ważne prawnie – od dokumentów, przez wybór ustroju majątkowego, aż po samą ceremonię – napiszcie do mnie w wiadomości prywatnej, a pomogę Wam zaplanować każdy krok i zorganizować ślub wraz z pobytem w jednym z hoteli Beachcomber.
Sprawdź, kiedy najlepiej kupić bilety lotnicze na Mauritius. Dowiedz się od czego zależy cena biletu i jak najłatwiej znaleźć najlepsze oferty.
Sprawdź, kiedy najlepiej jechać na Mauritius. Poznaj pory roku, średnie temperatury powietrza i wody, wpływ pasatów oraz sezon cyklonów. Zobacz, dlaczego idealnym kompromisem są miesiące maj–czerwiec i wrzesień–październik oraz dla kogo lepsze będą gorące miesiące od grudnia do marca lub chłodniejsze, wietrzne lato maurytyjskie.
Planujesz wakacje na Mauritiusie? Zobacz aktualne opcje przelotów z Polski – Emirates, Turkish Airlines, Air France, Austrian i inne. Porównaj ceny, bagaż, przesiadki i sprawdź, kiedy rezerwować loty, by zapłacić mniej.
Pierwszą kobietą, która zdobyła Kilimandżaro, była Sheila MacDonald, która tego dokonała 30 września 1927 roku mając zaledwie 22 lata. Sheila pochodziła z Londynu, choć urodziła się w Australii w 1901 roku, a jej ojciec Claude MacDonald był wiceprezesem Alpine Club.
Plemię Hadza, znane również jako Hadzabe, to jedna z najbardziej unikalnych i fascynujących grup etnicznych Afryki. Zamieszkują okolice jeziora Eyasi w północnej Tanzanii, a ich liczebność szacowana jest obecnie na około 1200–1300 osób.
Wpis o malarii postanowiłem zrobić przerażony beztroską Polaków w tropikach. Mogę takie bezrefleksyjne spojrzenie jeszcze jakoś próbować wytłumaczyć w przypadku plażowania na Zanzibarze, gdzie tereny hoteli są regularnie opryskiwane, aby zminimalizować ryzyko pojawienia się komarów Anopheles, będących nosicielem pasożyta Plasmodium wywołującego malarię.
Wielka piątka zwierząt afrykańskich to grupa najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych gatunków żyjących na tym kontynencie.
Czy wiesz, że Afryka ma również grupę zwierząt znanych jako „mała piątka”? Zwierzęta należące do małej piątki noszą nazwy pochodzące od ich znacznie bardziej imponujących imienników. Są to gatunki, które swoją wyjątkowością i niesamowitymi adaptacjami zaskakują nawet najbardziej doświadczonych obserwatorów przyrody.
Zapewne słyszeliście o „Wielkiej Piątce” afrykańskiej fauny, czyli niesamowitych zwierzętach, które każdy chciałby ujrzeć na safari. Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, jakie zwierzęta tworzą „Brzydką Piątkę”? W tym rozdziale przyjrzymy się bliżej pięciu stworzeniom, które pomimo swojego niezbyt atrakcyjnego wyglądu, zasługują na naszą uwagę.
Masajowie to jeden z najbardziej rozpoznawalnych ludów Afryki, stanowiący symbol kultury wschodnioafrykańskiej. Wielowiekowa historia, spektakularne rytuały, kolorowe stroje, a przede wszystkim silny związek z ziemią sprawiają, że ich imię zna każdy miłośnik Afryki.
Wracamy do Polski, a cały świat wydaje się być w blasku zambijskiego świtu. Poranek w Lusaka Tower pachnie spokojem, drewnem naszych targowych zdobyczy i czekaniem na nieuchronny powrót. Sprawdzamy bagaże i odbieramy dostawę świeżo palonej, lokalnej kawy z palarni Peaberry, kilka kilogramów aromatu zamkniętego w niepozornych workach, które tak naprawdę niosą w sobie historię wielu rąk, upału, nadziei i pracy.
Nieśpieszny poranek nad Zambezi ma smak kanapek z serem i pomidorem i długich, leniwych westchnień. W końcu nigdzie się dziś nie spieszymy – popołudniowy wylot z Livingstone daje nam czas, którego zazwyczaj brakuje. Prawie zapomnieliśmy, jak to jest pozwolić podróży płynąć własnym rytmem, bez wszechobecnych powiadomień, bez niekończących się list rzeczy do zobaczenia.
To była ostatnia pobudka tak wcześnie rano. Musimy być w samochodzie o 6:30.
Emanuel, nasz kierowca, przysypia z czołem opartym o kierownicę w przerobionej Toyocie Hilux. Mówiono mu, że ma być po nas o 6:00, więc jest o 5:40 – tak na wszelki wypadek, by nie zepsuć tego dnia już na starcie.
Budzi nas ledwo dostrzegalny świt, pierwsze dźwięki ptaków i obietnica przygody. Dziś ruszamy nad Wodospady Wiktorii, zaczynając naszą podróż od strony Zimbabwe, by potem wrócić do Zambii – niecierpliwość wypełnia nasze ciała, jakbyśmy wypatrywali tajemnicy na końcu świata.
Wyruszyliśmy jeszcze przed wschodem słońca, gdy powietrze nad Zambezi pachniało ciszą i obietnicą nowego dnia. Śniadanie, skromne w swej formie, lecz doskonałe w smaku, podane przez Mosesa i jego zespół, miało w sobie zambijską szczerość – słodka herbata, jajka i chrupiące tosty.
Budzimy się, zanim jeszcze niebo zdąży poblednąć, kiedy poranki w Afryce mają posmak chłodu i mgły. Piąta trzydzieści, w wodzie odbijają się pierwsze przebłyski dnia. Wsiadamy na motorówkę – nieco zaspani, otuleni w kurtki i koce – i płyniemy na nasz game drive do Lower Zambezi National Park.
Ten dzień należał do Zambezi, czwartej co do długości rzeki w całej Afryce, rozciągającej swoje 2,5 tysiąca kilometrów od Angoli, przez sześć krajów, aż do Oceanu Indyjskiego. Zambezi to żyła, która od zawsze karmiła miasta i wioski, była drogą handlu i legend, a dziś – szlakiem marzeń turystów szukających spotkania z dzikością.
Ostatni świt nad rzeką Luangwa przychodzi cicho, nawet ptaki, zwykle tak rozkrzyczane o tej porze, jakby z szacunkiem szepczą skrzydłami. Siedzimy z Malamą w otwartym Land Cruiserze, gdy przed nami rozciąga się krajobraz znany, a jednak wciąż nieodkryty — rzeźbiona w zieleni dolina, fale sawanny, brzeg urwiska łagodnie schodzący ku zarośniętym mokradłom. Tuż obok, w odległości wyciągniętej ręki, rozciąga się całe stado lwów.
